Έγινε μία φορά και δε μιλήσαμε. Έγινε δεύτερη, και πάλι σιωπήσαμε. Όμως στην τρίτη, δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Δεν μπορεί να είναι όλα απλή σύμπτωση. Κάποια στιγμή το ποτήρι ξεχειλίζει.
Δεν θα σταθούμε στα ανθρώπινα λάθη. Αυτά συμβαίνουν και, τις περισσότερες φορές, αφήνουν πίκρα και στις δύο ομάδες. Θα σταθούμε όμως στα προκλητικά. Σε όσα γίνονται χωρίς καμία λογική, χωρίς σεβασμό.
Όταν ο επόπτης λέει «έτσι γουστάρω και έτσι κάνω», όταν ο προηγούμενος έπιανε κουβέντα με φιλάθλους, έχανε τις φάσεις και μετά μοίραζε κόκκινες επειδή «έτσι ήθελε», όταν ο παρατηρητής φαίνεται να ψάχνει αφορμή να τιμωρήσει την έδρα της Μεσοποταμίας, τότε δεν μιλάμε για λάθη. Μιλάμε για συμπεριφορές. Και αυτές πληγώνουν το ποδόσφαιρο.
Σε τρία παιχνίδια, τρεις απευθείας κόκκινες. Είναι δυνατόν να είναι τυχαίο; Αν κάποιοι θεωρούν πως με αυτόν τον τρόπο θα «καθαρίσουν» το πρωτάθλημα και θα ορίσουν από νωρίς ποιος θα το πάρει, κάνουν λάθος. Γιατί με τέτοιες τακτικές δεν υπάρχει μέλλον. Ούτε για ομάδες, ούτε για διοργανώσεις. Και σίγουρα όχι για το ποδόσφαιρο που αγαπάμε.
Η Αστραπή Μεσοποταμίας δεν ψάχνει δικαιολογίες. Δεν θέλουμε να μειώσουμε τη δίκαιη νίκη του Γράμμου Μαυροχωρίου. Αντίθετα, τους συγχαίρουμε τόσο για τη νίκη τους όσο και για τη φιλοξενία τους. Όμως πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια: αυτό που συμβαίνει καταντά προσβλητικό για όλους. Δεν γίνεται κάθε φορά να φταίμε μόνο εμείς. Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει ευθύνη και δικαιοσύνη.
Σαν Αστραπή θα συνεχίσουμε. Όσες κόκκινες κι αν δώσετε, όσα πρόστιμα κι αν μας επιβάλετε, δεν θα σταματήσουμε. Γιατί έτσι όπως πάνε τα πράγματα, το μόνο που καταφέρνετε είναι να πληγώνετε ένα ήδη ταλαιπωρημένο τοπικό ποδόσφαιρο.
Και όταν το καταλάβετε, θα είναι αργά.
ΑΣΤΡΑΠΗ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑΣ
